From Pen to Fingertips

Palayain ang Panitik, Hayaang Pumitik, kasabay ng indayog sa hangin :) (Reviews and other forms of Literature)

“BAKIT NGA BA HINDI TAYO NAGKASABAY NG PANAHON?”

Leave a comment

September 17, 2012
11pm to 2am (kasama na ang pakikipag-text habang nagsusulat)
Genre: Sanaysay? o Maikling Kwento? Nobela ito.😄

PAGOD NA PAGOD na akong masaktan.

Kung gaano ako kasaya noong nakaraang Biyernes, kung gaano nag-high tide sa sobrang kilig, kung gaano nakarating ng outer space ang aking mga ngiti….

Bawing-bawi naman ngayon ang lahat. Tila nagdilim ang langit at nagngalit ang kidlat sa bawal na pag-ibig. Biyak na biyak ang puso ko. Daig pa ang paghihiwalay ng pitong kontinente ng daigdig.

Gustong-gusto ko mag-facebook. xXD

Dalawang beses na ako nasaktan sa pag-ibig sa murang edad, at ngayon na yata ang pinakamatindi.
Sinabi ko sa sarili ko na pahinga muna ako sa mga panandaliang tibok ng bata pang puso.

Subalit tila nagbago ang lahat nang pumasok siya sa loob ng malamig, maliwanag, at mapayapa naming apat na sulok ng silid-aralan.

Hindi ko siya napansin noong una dahil hindi naman siya masyadong tipong JM De Guzman o Mario Maurer. Hindi talaga. Hinding-hindi dahil ibang-iba siya sa lahat ng nakilala ko.

Unique siya, mula sa pangalan, hanggag sa kaniyang mga pinagdaanan.

Nakilala ko siya sa personal, subalit naintindihan ko siya ayon sa mga nabasa kong kontrobersyal niyang mga lathalain. Siya yung tipo ng taong hindi ka makakapaniwalang nag-eexist.

Hindi ko na iisa-isahin pa ang mga katangian niyang napahanga ako, dahil baka ma-flattered siya pag nalaman niyang siya ang tinutukoy ko dito sakaling mabasa niya ito. (Sana nga mabasa niya ito)

Unique siya, mula sa pangalan, hanggang sa kung gaano na kalayo ang narating niya.

Batikan siyang manunulat, at mahusay rin naman magturo. Kahit pa paminsan-minsa’y confused kami kung ano ba talaga ang subject namin sa kanya.

Alam kong hindi ko siya orihinal na pagmamay-ari.
Hindi ko alam kung bakit isang araw napansin kong malakas pala ang dating niya. Maangas ang tindig, at ibang-iba ang mga ngiti. Misteryoso ang kaniyang pananahimik, at biyaya ang kanyang mga saliksik.

Malayo na ang kaniyang narating. Malayo pa sa biyaheng Taft Avenue To Quezon City Fairview.
Ang kaniyang samyo’y tila walang bakas ng nakaraan. Ang labanos na kutis niya ay hindi mo sukat aakalaing ganoon kakulay ang kaniyang buhay.

Patuloy ko siyang nakikilala sa malawak na mundo ng fingertips, subalit pilit kong nais siyang mas makilala pa sa personal.

Nang gabing iyon, sa ilalim ng banaag na munting ilaw, napansin kong ngumingiti rin pala ang kaniyang mga mata. Nadiskubre kong sa likod pala ng malamlam na ngiti ng kaniyang paningin, nagkukubli ang malalim na balon kung saan siya humuhugot ng lakas upang piliting mabuhay araw-araw. Noon ko lang siya nakitang mas ibang-iba.

Gusto kong isiping ako sana ang nasa likod ng mga ngiti na ‘yon…. Na, ako sana ang dahilan kung bakit siya napaisip sa marahan niyang pagtitig… Ako sana…. Ako sana…. Hehe. Joke lang.

Sana nga napaisip siya. Sana naisip niya,
“May ganito palang klase ng batang babae na kakaiba umibig… Bakit hindi kita nakilala noon? Noong pwede pa ang lahat… Noong hindi pa komplikado ang sitwasyon.. Noong meron pang pagkakataon….”

BAKIT NGA BA HINDI TAYO NAGKASABAY NG PANAHON?

Hindi ko alam. Ayoko nang magtanong. Sino naman ang sasagot?

O kaya, baka naman ang totoo, sa mga ngiting iyon ay nag-function lang ang kaniyan isipan na sumasaklaw sa malawak na mundo ng panitikan.

Unique siya, mula sa pangalan, hanggang sa paninindigan.

Nakakabilib talaga ang kaniyang kakayahan, ang kaniyang determinasyon at kaniyang mga ideolohiyang isinalin sa papel at inilabas sa kahon.

Naniniwala akong kayang-kaya niyang bumuhay ng isang henerasyon. At kung kaya niya ito, alam kong mas lalung kayang-kaya niyang bumuhay ng pinakamalit na social unit ng lipunan. Sana maniwala rin siyang kaya niya ito.

Subalit isang araw, tila nga nagbanggaan nanaman ang mga tectonic plates ng aking mundo. Hindi ko alam kung mahahati nanaman sa dobleng bilang ang mga kontinente o mabubuo na muli ang Pangea.

Habang binabasa ko ang kaniyang pinaskil sa pader, ang kaniyang inilimbag na pampublikong impormasyon, gusto kong durugin ang bawat letrang pinagtuunan niyang pagdugtung-dugtungin,
at gusto kong tunawin ang bawat istruktura ng pangungusap na pinaghirapan niyang buuin.

Feeling ko nga, ako si Sabina, sa mga ganitong linya:

“Sabina, we CAN’T be MARRIED.”

Tapos sasagot ako ng buong emosyon.
“whaaat?! You don’t mean what you’re sayin’! .. So, what Antero said is true then? Some‘thing’ else is between us..!… You’ve cheated me! Youuu’ve lied to me..!”

Tapos, papasok sa eksena ang aking BEST friend na nagmula pa sa The Husband of Mrs. Cruz,
“I told you….I told you so..!”

Oh diba..? STA Major pala.

Eto pa. Feeling ko rin, ako si Josephine Bracken na pinagpalit para sa paninindigan. Anyway, wala naman akong reklamo dun. Wala pa ‘yan ha, sa lagay na ‘yan?

Subalit hindi man ako makapayag, alam kong wala naman akong karapatang tumanggi. Dahil paminsan-minsan, akalain mong biyaya rin pala ang ulan at may pakinabang rin ang anumang pangyayari sa ecosystem.

In short, gusto ko lang naman buuin ang mga letrang
[ eyts, ey, bi, ey, em, bi, yu, eyts, ey, way ] , at
idugtong ito sa puso naming dalawa.
Bwahaha!
Napakasagana ko naman pala sa delusional disorder na ‘erotromania’. Wahaha!

Hindi ko siya masisisi kung parang lagi nalang siyang nakatitig sa salamin. Maaaring alam ko kung bakit, gayunpaman, hindi pa rin sapat na batayan ang naiguhit ng pluma upang magkaroon na tayo ng karapatang manghusga.

Unique siya, mula sa pangalan, ngunit may kapareho siya ng kalikasan.
Ibang-iba siya sa lahat ng nakilala ko. Dahil siya lang ang alam kong kahit kalian, hinding-hindi ko makukuha.

Dalawang beses na akong nasaktan sa pag-ibig sa murang edad, at ngayon na yata ang pinakamatindi.
Pinakamasakit dahil pinilit kong paasahin ang sarili ko sa false hope.

PAGOD NA PAGOD na akong masaktan. Kaya sa susunod, mag-iingat na ako sa mga bagay na alam kong sa umpisa pa lang, imposible ko nang mahagkan.

— The End.

P.S.
Sasapakin ko ang sinomang mag-comment ng direct name dito. wahahaha So, ano na nga sa tingin niyo, Sanaysay ba? o Maikling kwento? Sabi ni BEST friend, Nobela ito.

Author: froeroguis

Pretty Teacher, All-around Writer, Freelance Photographer :D

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s